Arkamda oturduğu için onu görmüyordum; ama varlığını bu yanı karanlık odanın her yerinde, seslerde, içimde hissediyordum. Benim görmediğim her bakışı, her hareketi yüreğimde karşılığını buluyordu.
Keşke imkan olsaydı da (ki insan tabiatı için bu asla mümkün değildir) herkes, hepimiz, benliğimizin en gizli köşelerini olduğu gibi açığa vurabilseydik; başkalarına, hatta en yakın dostlarımıza, sırası gelince kendimize bile itiraf etmekten çekindiğimiz ne varsa, hepsini korkmadan ortaya dökebilseydik, dünyayı saracak pis kokudan hepimiz boğulurduk.