Ancak, neden kader denen o kara karga, daha anasının karnından çıkmamış birinin talihine lanet ediyor da, bir diğerine büyüdüğü evden ayrıldığında mutluluk içinde yaşamasına izin veriyor?
Zor zamanlar geçirdiğinizde dünyanın en zor şeyini yaşıyormuşsunuz gibi hissetmek çok doğal. Bu şekilde hissetmek bencilce de değil. Hayatınızın bazı alanları görece daha iyi diye genel olarak durumunuz daha iyi sayılmaz.
İş ya da okulu ele alalım mesela: İyi bir şirkete ya da üniversiteye girmek güzel, ancak bir kere yerleştiniz mi, şikayetler başlar. Her deneyimde başından sonuna kadar, "Burası mükemmel!" diye düşünmek mümkün mü sizce? Başkaları sizi kıskanabilir ama bu, payınıza düşene razı olmanızı gerektirmez. O yüzden "Neden elimdekilerle mutlu olamıyorum?" gibi düşüncelerle kendinize işkence etmemelisiniz.