Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin.
Desem ki...
İnan bana sevgilim inan
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski şarap.
Ben sende yaşıyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
-Cahit Sıtkı Tarancı
Hayatını kaybeden insandan bahsederken “öldün” olarak değil “gittin” olarak bahsedilir. Bu bir tercihmiş gibi. Bu tercihin getirdiği yıkımdan da o sorumlu tutulur. İnsanoğlunun bencilliğinin sınırı yoktur çünkü. “Önce ben” der “Hep ben” der.
-Mahir Şanlı