...insanlar var ya, bizim gibi değildirler, onlar ölümlüdürler. Ölümlü olduklarını bilip, ölüm karşısında delirmişlerdir. Bu yüzden doğaya, kendi kendilerine, yıldızlara, her şeye kinle bakarlar. Sevgileri tükenmiş. Sevmeyi unutmuşlar, yaşam sıcaklığını yitirmişlerdir.
Zaten bütün yaratıklar görselerdi, duysalardı savaşı, bütün yaratıklar duyabilselerdi savaş çığlıklarını bu dünyada savaş olamazdı. Savaşın iğrençliği bilinmeyen bir şeydir de... Savaşın kötülüğü saklanan bir şeydir de, yaratıklar onun için kabul edebiliyorlar savaşı.
Benim dilim, gözlerim, kanım doyuyordu. Adeta bütün ömrümce bir daha hiçbir şeyden zevk almamak istiyormuş gibiydim ve bana öyle geliyordu ki, senelerce ne bir kadın kucaklayacağım, ne bir deriye dudaklarımı yaklaştıracağım. Bu sarhoşluk senelerce sürecek, senelerce ne bahardan, ne kadından, ne uykudan, ne musikiden zevk alacağım.
Sayfa 102 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu