Zaman sanki durmuştu, sanki dünyada kitaplardan, lambadan ve yeşil perdeden başka bir şey yoktu.
Bazen kendi kendime düşünüyorum, ölme vaktim geldi de geçiyor sonra kafamdaki ses konuşmaya başlıyor: sakın inanma ona, sen asla ölmeyeceksin.
İnsanın kendi aklının verdiği hazzın yerine hiçbir şey geçemez.
Varlığın amacını ve anlamını bulmaya çalışıyor, kimse ona bir şey söylemiyor ya da anlamı olmayan saçmalıklar söyleniyor, kapıyı çalıyor, fakat açan kimse açmıyor, ardından ölüm onu almaya geliyor fakat ölümü de insan seçmiyor.
Ayrıca, madem ölüm herkesin alışıla gelen ve meşru sonuydu, neden bunun önüne geçilmeye çalışılıyordu?