“Hep aynıydı. Kimi zaman ufacık bir umut ışıltısı belirir gibi oluyor, kimi zaman da bir umutsuzluk denizi kudurmaya başlıyordu, ama hep aynıydı: Aynı acı, aynı keder, aynı iç sıkıntısı…Tek başına kalmak dayanılır gibi değildi.”
“Ben ve arzum arasında dikilen hayatın gereklilikleri için neredeyse hiç sabrım kalmamıştı, her şey çocuk oyunu gibi geliyordu, çirkin tekdüze bir çocuk oyunu.”