Aysel
@ayselgencer
Türkiye’de genellikle konuşulmayan bir konu olan ensest gerçeğini, gerçek mağdur hikâyeleriyle ve uzman görüşleriyle ele alması beni çok etkiledi. Yazarın mağdurların sesi olma çabası, toplumsal bir tabu karşısında gösterdiği cesaret ve emeği gerçekten takdire değer. Hem içerik olarak sarsıcı hem de farkındalık yaratan bir kitap olduğu için yazarla gurur duydum.
Kitap, intiharın normalleştiği karanlık bir dünyada geçiyor. İnsanlar yaşamaktan vazgeçmiş, umut neredeyse tamamen yok olmuş. Bu dünyada ise çok ilginç bir dükkân var: “İntihar Dükkanı.” İçeri girip hayatınıza nasıl son vereceğinizi seçebiliyorsunuz. Dükkan Tuvache ailesi tarafından işletiliyor. Aile üyeleri de bu karamsarlıkla yoğrulmuş, sürekli ölüm hakkında konuşan, hayatla bağını kesmiş insanlar. Ta ki en küçük çocukları Alan doğana kadar…
Alan, tüm bu karanlığın içinde adeta ışık gibi. Neşeli, iyimser ve insanlara yaşamayı hatırlatıyor. Ailenin tüm düzenini altüst ediyor ama aslında belki de olması gereken bu.
Kitabın fikri bence oldukça yaratıcıydı, ama işlenişi beni çok da içine çekmedi. Dil sade, akıcı olsa da hikâyeye tam bağlanamadım. Yine de Alan karakterine bayıldım. Hayat enerjisi, umudu ve pozitifliği, kitabın en güzel kısmıydı benim için. Sonu ise beni oldukça şaşırttı — hiç beklemediğim bir şekilde bitti. (Spoiler vermeyeyim ama düşündürücüydü.)
Genel olarak farklı ve sıradışı bir okuma deneyimiydi ama çok sevdiğim bir kitap olduğunu söyleyemem. Yine de kara mizah türünü sevenler ve alışılmışın dışında bir hikâye arayanlar şans verebilir.
