Ayşenur Aslan
@aysenur232
Psikolojik danışman
Uludağ Üniversitesi-PDR
İstanbul
4 Haziran 1995
66 okur puanıTemmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bunlar ruhu yaralı insanların atlattığı badirelerdir: Bizler sevgi açlığı çeker ama gördüğümüzde sevgiyi hissedemeyiz çünkü ihtiyacımız olan, yarattığımız o sahte kişiye, taktığımız maskeye duyulan sevgi değildir. Bizim asıl ihtiyaç duyduğumuz ve umutsuzca özlemini çektiğimiz sevgi, kimseye gösteremediğimiz o varlığa duyulacak sevgidir; içimizdeki o çirkin, korkmuş çocuğa.
İnsanoğlu, aydınlık ve karanlığın farklı tonlarını barındıran karmaşık bir yaratık.
Birden, hayatın hep aynı kalmadığını ya da sonsuza dek sürmediğini, gelecek diye bir şeyin olmadığını ve yaptığımız hiçbir şeyin önem taşımadığını fark ediyoruz. Perişanlıkla bağırıp çağırıyor, sonunda kaçınılmaz olanı yapıp yeniden yemek yemeye, giyinmeye, dişlerimizi fırçalamaya başlayana dek Tanrı'ya isyan ediyoruz. Her ne kadar çılgınlık olduğunu hissetsek de birer kukla gibi hayatın rutinine geri dönüyoruz. Ardından yanılsama ağır ağır tekrar etkisini gösteriyor ve aslında bir oyunda rol aldığımızı unutuyoruz.
Bizi bu yanılsamadan uyandıracak bir sonraki trajediye dek.
Bir şeyi neden istiyoruz? Motivasyonumuz ne?
Bu sorunun tek cevabı var: Motivasyonumuz, acıyı ortadan kaldırmak.
Cehennem, size ateşle işkence ettikleri bir alev çukuru değil. Aslında sadece Tanrı'nın varlığından uzaklaştırıldığınız bir yokluk. Tanrı' dan uzaklaştırılmak, cehennemin ta kendisi.