Ayşenur
@aysnr_aks
Şu anda okuduğu kitap
Annesinin öğrettiği duaları hatırladığında, onların daha önce hiç fark etmediği anlamlarla yüklü olduğunu anladı çünkü dua mutlu insana anlam açısından içi boş ve tekdüze bir bütünlük olarak görünür, ta ki bir gün keder o bahtsıza, Tanrı'yla konuşmasına aracılık eden bu ulvi dili açıklayana dek
İnsan, kaderinin ne olduğunu o önünde bir gül yaprağı gibi açıldığında ya da bir tabut kapağı gibi üzerine kapandığında anlar.
Gittim. Düştüğüm yerden kaldıracak, gittiğim yerden döndürecek birini bulmak için değil. " Gitme kal" diyecek, kaldığıma değecek biri için değil. Gidecek yerim olmadığı için bile değil. Durmamak, yürümek için, sadece bunun için.
Bana kalsa bulduğumu sonsuza değin unuturdum, ama aldığım alamadığım her nefeste kendisinden kaçtığım şeyi hatırlıyordum.
Sessizliğin de bir rengi var; rüyaların dahi yadırgamayacağı kadar güzel hem de. Onu ancak aradığını buldukça yeniden arayanlar bilir.
