Bu söylediklerimi biraz da tarihe not düşmek için yazıyorum. Çünkü gün gelecek ve "Bunu söylemiştim," diyeceğim. Bu yüzden bu seferlik burayı bir günlük gibi kullanıyorum.
Evet, seni şu an tanımıyorum ama sesine çok yakışacak şiirler biriktiriyorum. Duyduğunda şaşıracağın ya da üzerine uzun uzun konuşacağın bilgiler biriktiriyorum. Tanıdığında çok seveceğin insanlar, huzur bulacağın mekanlar, anlattığımda kahkahalarla güleceğin anılar biriktiriyorum.
Tabii sadece kahkahalarla güleceğin anılar değil, bazen benimle birlikte üzüleceğin anılar da biriktiriyorum. İtiraf etmem gerekirse, bu anıları hem yaşarken hem biriktirirken zorlanıyorum. Ama güçlü kalıyorum. Zorlandıkça daha da güçleniyorum çünkü bir gün geleceğine inanıyorum ve sabrediyorum. Bazen düşüyorum, bazen kalkıyorum. Bazen elime yüzüme bulaştırıyorum, bazen de imkansız denileni başarıyorum. İşte o anları da "Benimle gurur duy," diye saklıyorum.
Güzel ve iyi olan her şeyi; gördüğüm eşsiz manzaraları, duyduğum hoş sesleri, aldığım güzel kokuları, yediğim leziz yemekleri hepsini sen de tat, sen de duy, sen de gör istiyorum. Bütün önemli anları hafızama kazıyıp bir gün seninle paylaşmak için sabırsızlanıyorum.
Dediğim gibi, seni tanımıyorum ama seninle uyanacağım sabahlar için kahvaltılık tarifler öğreniyorum. Hayatımda yoksun ama çocuklarımızın beni daha çok sevmesi için şimdiden taktikler öğreniyorum. Onlara söylemek için ninniler, okumak için masallar hazırlıyorum.
Annemi daha çok dinliyor, onu anlamaya çalışıyorum. Artık günlük tutuyorum çünkü unutmaktan korkuyorum. Seni tanımadan önce yaşadığım anlara seni dahil edememekten çekiniyorum.
Şu an hayatımda yoksun, bunu biliyorum. Ama bir gün geleceğine inanıyorum. Ve o güne dek sana olan sevgimi içimde büyütüyorum.
Ruhuma denk olan adama sevgilerle.
