Bulgar yazar Gospondinov'un ölen babasının arkasından yazdığı bir kitaptır. İlk yarısında babasının hastalık sürecinden ikinci yarısında ise babasının vefatı sonrasındaki yas sürecininden bahsetmektedir. Aile ilişkileri olarak çok yabancı gelmedi. Genel olarak ataerkil bir toplum söz konusu yani evlatlarını seven ama sevdiğini fiziksel olarak gösteremeyen bir baba. Baba ve oğulları arasında görünmeyen bir bağ olduğunu hissettim. Gerçekten evlatlarını sevmiş ve kendini de onlara sevdirmiş. O fiziksel sevgi eksikliğini ise torunları ile gidermeye çalışmış. Onlarla ip atlamış, bahçede beraber çalışmış. Genel olarak güzle bir kitaptı. Yazarın yas sürecini gerçekten çok güzel hissettim. Duyguları çok iyi yazmış sade ve hissettiği şeklide akıcı bir dille. Beğendim.