İnsan arzularını kırıp dizginleyerek onun kölesi ve kulu olmaktan çıktığında göklerin ve yerin melekutu üzerinde tefekkür ve inceleme yaptığında ve hatta kendi nefsi ve onda yaratılan harikulade şeyleri düşündüğünde kendisine özgü kemale ulaşır ve bu dünyada saadete erişir
Nefsi temizlemenin yolu, temiz ve kâmil nefislerden sadır olan eylemlerin alışkanlık haline getirilmesidir. Öyle ki iyi bir eylem peş peşe tekrarlanarak alışkanlık haline getirildiğinde, o eylemden nefse iyice yerleşen bir haslet ortaya çıkar, nefis artık bu eylemi kendisi talep eder ve onu yapar. Öyle bir hâle gelir ki bu eylem sanki kendi tabiatında varmış gibi bir alışkanlığı hâline gelir. Bu sayede daha önce kendisine ağır gelen şeyleri artık kolayca yapar.
Kibir ve kendini beğenme; kendini aşağılamaktan ve savurganlıktan daha fazla yerilmiştir. Kibir ve kendini beğenme, çirkinliklerin zirvesidir. Kendini aşağılama ve savurganlık ise her ne kadar kınanmış olsalar da biri cömertliğe, diğeri ise tevazuya benzer.
Sadece "la ilahe illallah" sözüyle ahiret saadetine ulaşılabileceğini bunu eylemlerine yansıtmanın şart olmadığını zannetmek ise bir kimsenin pişirdiği bir şeye şeker atmadan "içine şeker koydum" demekle onun tatlı olacağını zannetmesi karısıyla ilişkiye girmeyen birinin ilişkiye girdin diyerek çocuk doğmasını beklemesi, tohum ekmeyen birinin ektim diyerek ürün çıkmasını beklemesi gibidir.