Azra
@azoall
Düşmesin bizimle yola:
evinde ağlayanların göz yaşlarını boynunda ağır bir zincir gibi taşıyanlar!
Şu anda okuduğu kitap
toplumsal cezamız !!
Unutmak, kişisel acılarımız için belki yaşama gücü verir ama toplumsal acılarda unutmak, ipimizi kendi elimizle celladımıza teslim etmekten başka bir anlam taşımaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bellek bizim hem ödülümüz hem cezamızdır.
İnsan konuşmasaydı –yazmak da içinde– yapacağı tek şey, topluca delirmek olurdu, bilirim.
Her mükemmel varlığın ardında da mutlaka bir trajedi vardı. Sanki en sıradan çiçeğin açması için bile dünyanın şiddetli doğum sancıları çekmesi gerekiyordu...