Denetim güçlerini aşan bir travma yaşayan yetişkinlerde, felaketlerle ilgili anı ya da hisleri bilinç dışına iten ruhsal bir uyuşma görülürken, çocukların ruh dünyasında olay çoğu kez farklı bir biçimde işlenir. Psikiyatr Terr'in kanısına göre, travma karşısında çocuklar o kadar uyuşmuş görünmez, çünkü çektikleri sıkıntıyı çağrıştırmak ve yeniden düşünmek için fantezilerini, oyunlarını ve hayallerini kullanırlar. Travmanın gönüllü olarak yeniden sahnelenmesi, çekilen sıkıntıyı ileride geri dönüşler şeklinde patlayabilecek güçlü anılar içinde kapalı tutmak ihtiyacını da ortadan kaldırır. Söz konusu travma, dişçiye dolgu yaptırmak gibi önemsiz bir şeyse, bir ya da iki kez tekrarlama yeterli olabilir. Ancak tamamen çaresiz kalmasına neden olan bir olaysa, çocuk sayısız tekrara ihtiyaç duyar, dolayısıyla da travmayı kasvetli ve tekdüze bir ritüel şeklinde tekrar tekrar yeniden oynar.