İnsanoğlu böyleydi işte. Olmadığı gibi olduğunu düşünüp kendini yüceltirken, aslında ne olmadığını çok iyi bilirdi. İnsanlar arasında sessizce varılan hüzünlü bir anlaşmaydı bu. Herkes memnundu halinden. Tatlı yalanlarda kaybolmak, acı gerçeklerde kendini bulmaktan daha çekiciydi.
"Her başlayan biter,
Her gelen gider, Her yeni eskir,
Her taze bayatlar,
Her güzel çirkinleşir, Her yaşayan ölür,
Ezeli ve ebedi olan sadece Allah'tir...
İnsanlar vardır,
Gelip geçerler hayatlarımızdan
Kimi depremlerle gider,
Kimi fırtınalarla…
Ben kalanlardan yanayım.
Gitmeyenlerin sadakatini ve sabrını severim,
Sarılıp bırakmayanların sıcaklığını...
Çiçekli badem ağaçlarını unut.
Değmez, bu bahiste geri gelmesi mümkün olmayan hatırlanmamalı.
Islak saçlarını güneşte kurut:
olgun meyvelerin baygınlığıyla pırıldasın
nemli, ağır kızıltılar...
Sevgilim, sevgilim,
mevsim sonbahar...