Babamı hatırlamak istiyorum, sonra annemin bütün silüeti gözlerimin önüne geliyor. Meğer babalar ne kadar da küçükmüş ,olmasa da oluyormuş ama Tanrı kimseyi henüz uçmayı öğrenmeden annesiz bırakmasın, bırakmamalı.
Ne tuhaf, yol var ama yürüyemiyoruz.
Aynı şarkıları dinlemişiz yıllarca.
Aynı kitaplarda gezmiş gözlerimiz.
Ne güzel, hiç kavuşmayacağımızı bile bile bu sarılma isteği.
Bu arzu bu ağrı, bu dolu dolu atan kalp ve beynimin yatak odaları.