Zeynep Kaya
@azynpkaya
Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberimin olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Bir çok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz? 
Reklam
Hayatım müddetince hep onu aramış, onu beklemiştim. Bütün dikkatini, bütün varlığını bir noktaya biriktirerek her tarafta bu insanı araştıran, her rast geldiğini bu bakımdan tetkik ede ede adeta marazi bir meleke ve hassasiyet kesp eden (kazanan) hislerimin yanılmasına imkan var mıydı?
İçimde ona karşı tarifi imkansız bir şefkat vardı. 
Vücudum bana her zamankinden daha hafif geliyordu. Gözlerimin önünde hep onun hayali vardı. 
“Yani…Yalnız işte…Kimsesiz…Ruhen yalnız…Nasıl söyleyeyim…Öyle bir haliniz var ki…“
Reklam