Nesibe
@b1sn
28 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yatağından çıkıp ayağa kalktı, açık pencerenin önüne geldi. Yüzüne vuran güneşin sıcaklığı, düşüncelerini rahatlatmaya yetmedi. Başını dışarı çıkararak gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. Düşüncelere daldı. Yine birilerine saldıracaktı. Bunu yapmak zorunda olup olmadığını düşündü. Yaşadığı hayatın hakkını verip veremediğini düşündü. Hiç kimseye bulaşmadan, kendi halinde yaşayan bir insan olamaz mıydı? Belki sıradan bir kadına âşık olabilir, onunla sıradan bir hayat yaşayabilirdi. Belki sevebileceği bir iş bulur, sevdiği insanlarla birlikte ömrünün sonuna kadar mutlu ve huzurlu bir yaşam sürebilirdi. Bu gerçekten mümkün müydü? Hayır, tabii ki değildi. Hayatta hiçbir şey akışında gitmiyordu ve şimdiye kadar hiçbir insan tam anlamıyla huzura ermemişti. Bir kere yapısında yoktu insanın huzura ermek. İnsanın doğasında, doğanın insanı yoktu. İnsan, doğanın huysuz evladıydı. Her zaman için sahip olduğundan daha fazlasını isteyen bir çocuk gibiydi insan. Zamana olan kırgınlığını, yaşadıklarından tatmin olduğunu düşünerek dindirmeye çalışan bir yaşlı gibiydi insan. Her zaman kendini kandırırdı. Nankördü, bencildi, sahteydi insan. Ne aşkı hak ediyordu ne de barışı. Ne mutluluğu hak ediyordu ne de huzuru. İnsan... İnsanca yaşamanın önündeki en büyük engeldi insan..
