Nesibe
@b1sn
28 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Reklam
“Islanmış gözleriyle düşündü. Onunla yıllarını geçirmişti. İkisinin de herkesten daha mutlu, herkesten daha umutlu zamanları olmuştu. Birlikte hayaller kurdukları o günlerden şimdiye, her şey nasıl da bu kadar değişebilmişti? Bu kadar acımasız olan zaman mıydı? Eğer öyleyse herkese eşit mi davranıyordu? Nasıl da her şeyi bu kadar değiştirebiliyordu? Belli ki zaman önce umudunu elinden alıyordu insanın, sonra da mutluluğunu. Hızı aynıydı belki ama giderek artıyordu hissettirdiği nefret. Her şeyi aldıktan sonra yalnızlaştırıyor, hissizleştiriyor ve yaşamı sorgulatır hale getiriyordu. Ve zaman, er ya da geç istediğini alıyordu.”
“Sen, beş dakika daha uyuyabilmek için her şeyin feda edilebileceği soğuk bir pazartesi sabahı, kurduğu alarmdan önce uyanan bir adamın, alarm saatine kadar tekrar uyuduğu o eşsiz zaman dilimisin.”
“Sen…” diye başladı Robin. “Sen, elektriğin kesildiği bir anda hane halkının bir araya toplanıp mum yaktığı ve insanların can sıkıntısından birbirlerine komik olmayan fıkralar anlattığı bir gecede, anlatılan her fıkradan sonra gelen o beş saniyelik sessizliğin huzurusun.”
“İnsanların yaptıkları hatalar…” dedi Arthur eline aldığı yüzüğe bakarak. “Tüm hatalar insanların içerisindeki o haksızlığa uğramışlık hissinden doğuyor. İnsanlar yaşadıkları toplumlarda eşitlik ve adaletin olmadığını hissettiklerinde, kendi içlerindeki adalet duygusunu da kaybediyorlar. Herkesin önüne geçmek için çabalıyorlar.”
Reklam