Gençlere özgü o bilmemezliğin cambaz ipinde bir başına kalmak, özgürlüğün acı verici güzelliğini ve ebediyen kararsızlık içinde kalma tehdidini tecrübe etmek demektir. Çok az insan bu evreyi sağlam atlatır. Çoğu, yetişkin korformizminin boş fakat ölümcül baskısına teslim olur. Olgunluğun üstün güçleriyle sürekli bir savaş halinde olmaktansa, ölüp çatışmaya meydan vermemek daha kolay bir seçenek haline gelir.
Haftalar içinde, okul arkadaşlarımla tamamen zıt yönlere giden yollarda olduğumuzu fark ettim. Onlar yaklaşan futbol maçlarıyla ilgili heyecanlanıyorlardı, fakat benim yakın geçmişe, karanlık Meksika dağından aşağı hızla araba sürmüşlüğüm vardı.
Onların ilgisi kimin öğrenci birliği başkanı olmayı hak ettiği ve diş tellerinin ne zaman çıkacağına odaklanmışken, ben hurda bir arabanın içinde nasıl bir ay uyuduğumu ve sabahın tuhaf saatlerinde nasıl tramvayda çalıştığımı hatırlıyordum.
Kan, istidat, fiziksel koordinasyon ve Rorschach testlerinden sonra, mutlu bir günde, San Francisco tramvaylarında işe alınan ilk zenci olduğum haberini aldım.
On üç yaşında, gelişimi Güney ve Güneyli yaşam şekli tarafından sekteye uğratılmış siyahi bir kız olan benim içinse şehir, güzellik ve özgürlük demekti.