Adında da olduğu gibi bende İZ bırakan bir kitaptı.
Kız çocuklarının ilk aşkı her zaman babadır.
Bir kız ile babası arasında olan sevgi bağını çok güzel bir şekilde ifade etmiş. Bende babamı çok seviyorum belki bu yüzden bu kadar çok yüreğime dokundu bu kitap.
10 yıl önce babam kalp krizi geçirmiş ve bana kimse haber vermemişti. Sanki o gün oraya hemen gitmem gerektiği hissi ve içimi çeken bir huzursuzluk vardı bütün gün üzerimde bende haber vermeden onları görmeye gitmiştim... Daha eve çıkmadan sokağın ortasında komsuların kucağında babammm gözleri yerinden çıkmış, nefes yok, nabız yok öylece yatıyordu. Hastaneye nasıl yetişirildi hatırlamıyorum. Onu öyle görünce olduğum yerde bayılmışım. Gözümü açtığımda da bende hastaneydim. Kendime geldiğimde direk babama koştum.... Doktor bana hastanız ex oldu dedi.... sonrasi bütün o sesler, görüntüler silindi bembeyaz bir boşluk oldu etrafımda.. Kördüm, sağırdım, dilsizdim artık... Bağırıyordum asla olamaz böyle birşey diye, inanmak istemiyordum çünkü. Sonra doktor tekrar geldi ve hastayı hayata tekrar döndürdük dedi. İnatçıydi beni babam gitmemişti. O an ki duygularımi tarif edemiyorum. Babam yoğun bakımda ben hastane kapısında kaç gün yattık nasıl geçti zaman boşluk... kardeşim yurt dışında ve ona bu haberi vermek yada verebilmek de ayrı bir acıydı. Herşeye hazırlıklı olun demişlerdi... Ne olursa olsun inancımı asla kaybetmedim. Kendine gelmeye başlamıştı artık yanına cikardilar annem ve beni koştum babam diye sarılmak için... Beni tanımadı.. Benim babam beni tanımıyordu artık. Evet ben babama tekrar kavuştum ama o hiç birimizi tanımıyordu. Sonrası uzun hastane süreçleri tedaviler, terapiler vsvs 3 yil sonra yavaş yavaş ilaçlar fayda etmişti ve belki o anki halimizi değil ama benim 4 yaşımı hatırlıyordu. Ve bundan sonrası
Yeri asla dolmayacak bazi bosluklar vardir hayatta.
Iste sen o boşluksun baba..
Yerinin dolmayacagini ve asla doldurmak istemeyeceğim boşluğumsun.
Babammm
