nisa
@babylonreading
Şu anda okuduğu kitap
Bu bence, onun bakışına karşılık verme cesaretini ilk kez bulduğum andır.
Normalde, şöyle bir bakış atar ve sonra gözlerimi kaçırırdım, çünkü onun gözlerinin güzel, berrak gölünde davet edilmeden yüzmek istemiyordum ve hiçbir zaman, orada istenip istenmediğimi öğrenmeme yetecek kadar beklemedim: gözlerimi kaçırırdım, çünkü birisinin bakışlarına karşılık veremeyecek kadar ürkektim; gözlerimi kaçırırdım, çünkü bir şeyleri ele vermek istemiyordum; gözlerimi kaçırırdım, çünkü onun ne kadar önemsediğini değerlendiremiyordum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Onun gibi omuzlarım olmasını nasıl isterdim. Öyle omuzlarım olsaydı, onların özlemini çekmezdim belki de, kim bilir?
Muvi star.
Onun gibi olmak mı istiyordum? O olmak mı istiyordum? Ya da sadece, ona kavuşmak mı istiyordum? Ya da "olmak" ve "kavuşmak" birinin vücuduna dokunmanın ve dokunmayı istediğimiz o kişi olmanın tek ve aynı olduğu bu sonsuz döngüde
sadece bizden onlara, onlardan bize ve yeniden onlara geçen bir nehrin karşılıklı kıyılarındaki arapsaçına dönmüş arzu için tümüyle uygunsuz fiiller midir;...
Öğlenleri, onun bana bir şey söylediğini duymayı beklemenin şiddetli heyecanı, dayanma gücümün üstündeydi. Bir saat falan sonra divanın beni beklediğini biliyordum. Böylesine talihsiz, böyle tümüyle silik, böylesine tutkun, böylesine toy olduğumu görünce kendimden nefret ediyordum. Bir şey söyle, bana bir dokun Oliver. Bana biraz uzun bakarsan gözlerimden akan yaşları görürsün. Gece kapımı çal ve senin için aralık bırakıp bırakmadığımı gör. İçeri gir. Yatağımda daima boş yer var.
Seninle birlikteyken ve biz beraberken isteyeceğim başka hiçbir şey yok. Sen beni kimsem o,
yani sen benimleyken olduğum kişi yapıyorsun Oliver. Dünyada tek bir gerçek varsa o da seninle birlikteliğimdedir ve bir gün sana kendi gerçeğimi söyleme cesaretini bulursam, şükretmek için Roma'daki tüm sunaklara birer mum yakmamı hatırlat bana.
1. BölümAşk
"Elio."
"Efendim?"
"Ne yapıyorsun?"
"Okuyorum."
"Hayır, okumuyorsun."
"Düşünüyorum, o halde."
"Neyi?"
Söylemek için geberiyordum.
"Özel," diye yanıtladım.
"Yani bana söylemeyeceksin?"
"Yani sana söylemeyeceğim."
"Yani bana söylemeyecek," diye tekrarlardı dalgın bir şekilde başka birisine hakkımda bir şeyler anlatıyormuş gibi. Az önce tekrarladığım şeyleri tekrarlaması nasıl da hoşuma gidiyordu.