havvabade
@badeozates
O tuhaf, efsunlu gün bir kitabın arasında kurutulmuş bir yaprak gibi duruyor havsalamda.
“Zor şeyler oldu abi.” dedim. Anlatmak, yeniden yaşamak olacaktı, anlatmadım. O da sormadı.
Babama düşkün değildim ama istenmediğimi hissetmek, ki babam bana veda dahi etmeyerek bunu ziyadesiyle hissettirmişti, beni çok hırpalamıştı. O ağır hisle uzun süre dövüştüm. Kendime verdiğim kıymeti o terk edişten ölçmemeyi uzun zaman başaramadım.
İnsan, bu sanki zihninde provası aylarca yapılmış gidişi başka türlü açıklayamıyordu kendine.
Bir haftadır sade düşünüyordum. Üç kişilik düzenlenmiş ancak bir gün aniden tek kişinin yaşamını sürdürdüğü bir yere dönüşen bir evde düşünecek çok fırsatı oluyordu insanın. Gidenden açılan boşlukları ekseriyetle tekinsiz düşünceler dolduruyor, nasıl boşluksa artık mübarek dipsiz bir kuyu, düşün düşün, şu kadarcık olsun dolmuyordu.