Nigar
@badidea
Yüzlerce kez toparlanmış dağınık bir odayım ben.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Təbiət payıza meyil etdiyi kimi, qəlbimdə, ətrafımda da xəzan başlanır. Mənim yarpaqlarım solmaq üzrədir, qonşuluqdakı ağacların isə yarpaqları artıq yerə səpələnmişdir.
Bəzən anlaya bilmirəm ki, başqası onu necə cəsarət edib sevə bilər, bir halda ki, mən onu belə coşqun məhəbbətlə, bütün qəlbimlə sevirəm, bir halda ki, mən ondan savayı heç kəsi düşünmürəm, ondan başqa heç kəsi tanımıram və ondan başqa heç kəsim yoxdur.
Nə üçün insanın xoşbəxtliyini təşkil edən bir şey, həm də onun iztirablarının mənbəyi olmalıdır?