Eşq neqş dibe di gergefa me de
Ji çiçikên demê, em ku sebrê dimijin
Çavdêrên birînên xwe ne em
Dibên "gul" bi birînan û bi wan
Ji lêvan selamê didin
Ew xerîb in ku em
Di kaniya çavan de li avjînê digerin.
Bil ki anımsıyorum seni,
mutlu ve aydınlık akşam, bahar üzeri,
henüz çiçeksizken, senin bana nasıl
annemin saksılarda kuruttuğu
nanenin ve fesleğenin kokusunu getirdiğini.
Ve gelip çatınca günü son yolculuğun,
geri dönmemek üzere ayrılırken limandan,
göreceksiniz beni güvertede dengiyle birkaç çulun,
neredeyse çıplak, farksız denizin çocuklarından.