Melanie Klein, Melanie Klein!
Herkese geçebilecek bir anlatıma sahip olduğunu düşünmüyorum, keza bana hiç geçmedi. O yüzden okurken yüksek seviyede keyif aldığımı söyleyemem ama okunmayacak gibi de değil. Daha çok 2 farklı kitap arasında çerezlik okuyup zihnini diğer kitap için dinlendirmelik türden bir eser olmuş. Yarım kalmışlık hissiyle yoğurulmaktan hoşlanıyorsanız okumanızda fayda var.
Melanie klein!1000Kitap
İsmine aldanıp derin bir kitap olduğunu düşünmüştüm . Daha psikolojik bir yapıt bekledim. Bana çok yüzeysel bir aşk hikayesi izlenimi verdi , yarım kalmasın diye bitirdim . 18 yaşındaki bir genç keyif alabilir ama ben keyif alamadım . Sonunu güzel bağlamıştı yazar . Emek var tabİki her kitapta. Bana hitap etmedi
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi
Bazı kitaplar bir hikâye anlatmaz; insanın zihninin içinde dolaşır. Kafadan Doğumlar da tam olarak böyle bir kitap. Günter Grass, bir çiftin çocuk sahibi olma düşüncesinden yola çıkarak aslında modern insanın korkularını, geleceğe dair kaygılarını ve dünyaya karşı duyduğu güvensizliği anlatıyor.
Bu kitapta asıl mesele bir çocuğun doğup doğmaması değil; insanın, kendi yarattığı dünyaya bir çocuk getirmeye cesaret edip edememesidir. Sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki bazen en büyük yolculuklar ülkeler arasında değil, insanın kendi zihninde gerçekleşiyor.
Kimi zaman bir otel odasında, kimi zaman bir tren yolculuğunda, kimi zaman da sıradan bir konuşmanın içinde insan kendini, geleceği ve varoluşu sorgulamaya başlıyor.
Çünkü bazen en büyük doğumlar, dünyaya değil, insanın kafasının içinde gerçekleşir. Ve o düşünceler, doğdukları anda bizi biraz daha tuhaflaştırır.
Bir öpücük, bir çocuğun bütün dünyasını nasıl ayakta tutar?
Bazı kitaplar hikâye anlatmaz…
duyguyu öğretir.
“Avucumdaki Öpücük”, tam olarak böyle bir kitap.
Küçük bir rakun olan Chester, annesinden ayrılmak istemez.
Okul onun için yeni bir dünya değil… bilinmez bir korkudur.
Ama annesi ona bir şey yapar:
sadece bir öpücük bırakır avucuna.
Ve der ki:
“Ne zaman yalnız hissedersen avucunu yanağına koy.”
İşte o an kitap şunu fısıldar:
Sevgi gitmez.
Sadece şekil değiştirir.
Bu hikâye çocuklara “ayrılığı” öğretmiyor…
ona dayanabilmeyi öğretiyor.
Ve belki de en çok ebeveynlere sesleniyor:
Bazen bir çocuğu ikna eden şey uzun cümleler değil…
tek bir sıcak dokunuş.
Soru şu:
Biz çocuklarımıza yokluğumuzu mu öğretiyoruz,
yoksa sevgimizin onlarla kalma yolunu mu?
İki Yeşil Susamuru, Buket Uzuner’in kalemini merak ederek başladığım ve genel olarak severek okuduğum bir kitap oldu.
Kitapta en çok dikkatimi çeken şey, insan ilişkilerinin sadece görünen tarafıyla anlatılmamasıydı. Aile, aşk, arkadaşlık, yalnızlık, bağlanma korkusu, geçmişten gelen kırgınlıklar ve insanın kendini bulma çabası romanın içinde sürekli hissediliyor. Buket Uzuner, karakterlerin hayatına bakarken sadece yaşanan olayları değil, o olayların insanın içinde bıraktığı izleri de göstermeye çalışmış.
Bu kitapta aşk, bana çok romantik ve kusursuz bir yerden anlatılıyor gibi gelmedi. Daha çok insanın eksikleriyle, korkularıyla, geçmişten taşıdıklarıyla bir ilişkiye nasıl dahil olduğunu düşündürüyor. Bence kitabın güçlü taraflarından biri de buydu. Çünkü bazı ilişkiler sadece iki insan arasında yaşanmıyor; aileden gelen yükler, eski kırgınlıklar ve insanın kendine bile söyleyemediği şeyler de o ilişkinin içine karışıyor.
Buket Uzuner’in dili akıcı ama yer yer yoğun. Bazı bölümlerde karakterlerin iç dünyasını okumak hoşuma gitti, bazı bölümlerde ise anlatımın biraz uzadığını hissettim. Özellikle bazı düşüncelerin daha az açıklanıp okura bırakılmasını isterdim. Bu yüzden kitabı sevdim ama tam anlamıyla içine gömüldüğüm bir okuma olmadı.
Yine de İki Yeşil Susamuru bende güzel bir tat bıraktı. Şehirli insanın yalnızlığı, ilişkilerdeki karmaşa, kendini arama hali ve geçmişin insanın bugünkü seçimlerine nasıl karıştığı üzerine düşündüren bir romandı. Yer yer tanıdık, yer yer yorucu, yer yer de oldukça gerçek hissettirdi.
Buket Uzuner’in anlatımını sevenlerin beğeneceğini düşünüyorum. Benim için iyi bir okumaydı ama eksiksiz değildi.
Puanım: 7,5/10
Uzun yıllardır listemde olan ancak bir türlü okumaya vakıf olamadığım bir yazar. Okumuş olduğum ilk eseri "Bağlanma" oldu. Yazar kitapta Fethi Gemuhluoğlu ile ilgili düşüncelerini ve hatıralarını paylaşmış. Ona duymuş olduğu saygıyı ve minnet borcunu kitap aracılığıyla yerine getirmiş. Daha önce Sadettin Ökten tarafından duymuş olduğum bu ismi, yine aynı bakış açısı çerçevesinde Nuri Pakdil'den okuma imkanı yakalamış oldum. Kitap birkaç sayfadan oluşan küçük bölümlerden meydana geliyor. Fethi Gemuhluoğlu'nu merak edenler özellikle okuyabilirler. Bununla birlikte kitapta Fethi Gemuhluoğlu'nun bakış çerçevesinde olsa da insanın kendini gerçekleştirebilmesi, modern ve mekanik hayatın çarklarından kurtulabilmesi üzerine ne yapması gerektiğine ait yazılar mevcut.
