Bahadır eren
@baha0733
1000kitap kullanıcılarına baktığın zaman diyorsun burada herkes kitap okuyor, herkesin kendine ait bir dünyası var, bilgisi var. Ama gel gör ki aslında kitap okumakla bir ilgisi yok bunun. O kadar çok seviyesiz insan var ki. Cahili var, anlamayanı var, tacizcisi var. Yani yine her şey işin sonunda karaktere bağlanıyor, bunun kitap okumakla alakası yok. O kitaptan ne aldığına bağlı..Allah herkesi iyi insanlarla, güzel konuşan, gerçekten insan olan insanlarla tanıştırsın..🙏🏻
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayatı yaşamaya korkmayın!Edebiyat
"Hayatın ne içindeyim ne dışında...
Sadece yanında yürüyen bir gölgeyim"
İncelememe başlarken kendime ait bir kaç mısrayla başlamak istedim. Kitabı bitirdikten sonra yıllar yıllar önce yazmış olduğum bir mısra aklımda canlandı. Hayır bu tesadüfi değildi Oblomovluk kavramını henüz bilmezken birebir onun yaşamına benzeyen cümleler kullanmam hayatımızın bir noktasında "Oblomovluk" imgesini içimizde ne kadar yansıttığımızı bize gösteriyordu. Her birimiz bazen hayata geç kalırız, başlamak istemeyiz, erteleriz ne kadar ertelersek hayatın içinden o kadar soğur ve birşeylerden elimizi eteğimizi çekmek isteriz. Tıpkı Oblomov' da olduğu gibi...Bu belki de korkudur. İçimizde süregelen bir korku.Açılmaz sandıklara sakladığımız, yüzleşmekten korktuğumuz,acabaları keşkeleri içimizde barındırdığımız bir korku...Oblomov'u yüzeysel olarak düşününce onun bir tembel olduğunu söyleyebilirsiniz belki ama işin detaylıca içine girdiğinde daha detaylı bir karakter analiz edildiğinde aslında hiç de öyle olmadığı anlaşılıyor. Ben Oblomov'u okurken en çok onun içinin tembelliği ile değil korkusuyla yüzleştim, sorumluluktan kaçan sorumluluk almaya korkan yüzünü gördüm. Hayatı boyunca herşeyi onun yerine yapmaya hazır insanlar bulunmuş böyle yetişmiş böyle öğrenmiş. Kendi çorabını dahi giyemeyecek kadar sorumluluğu olmayan bir birey kendisi. Ama onu suçlamak ne derece doğru ki hayatı en baştan altın tepsiyle ona bu şekilde sunulmuş. Bir süre sonra bu çıkmaza o denli sürüklenmiş ki artık yaşama sorumluluğunu bile alamaz olmuş. Aşk gibi güzel bir duygu bile onun içindeki yaşama arzusunu körükleyememiş, kısa süreli körüklese de saman alevi gibi çarçabuk yanıp sönmüş. Zaten benim şahsi görüşüm şudur ki insanlar birileri veya birşeyler için yapıyorsa yaptıklarını o olgular hayatından çıktığında çöküşü
Oblomov - Ivan GONÇAROV (Ya şimdi ya hiçbir zaman, unutma!)Edebiyat
Bazı kitaplar vardır, okurken kendimizden bir parça buluruz. Hatta bazen daha da ileri gider: "Bu kadarı da olmaz, bu kitap beni anlatıyor!" deriz.
Hayatın bazı dönemlerinde öyle bir ruh haline bürünüyorum ki... İsmini veremediğim bir ruh haliydi, artık bir ismi oldu: OBLOMOVLUK.
Nazım Hikmet'i sever misiniz?
Hadi canım, nereden nereye atladın!
Bir şiiri var hani, "Yaşamaya Dair"
"Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak."
Büyük bir ciddiyetle yaşamak... Yapıyor muyuz bunu? Ya da yapamadığımız ruh hallerinde bahanelere mi sığınıyoruz? Erteleyerek mi yaşıyoruz hayatı?
Mandıra Filozof'unu izleyenler bilir, "Daha kaç yazın kaldı Cavit Bey?" diye soruluyordu Rasim Öztekin'e. Çok az yaz yaşadı o yıldan sonra ünlü tiyatrocu. Sahi, bizim kaç yazımız kaldı yaşanacak? Kaç defa daha ayvaların çiçek açtığını görebileceğiz?
"-Niçin uyuyorsun?
-Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için." (s. 434) Uyuyunca geçiyor mu peki bütün dertler? Peki ya uyanınca? İçmek ya da uyumak çözüm mü kurtulmak için dertlerimizden?
Eseri okurken sayfa sayfa bekledim: İşte dedim, şimdi atacak üzerindeki ölü toprağını! Bir insanın içindeki közü aşk alevlendirmeyecek de ne alevlendirecek!
"Aşk bazen beklemez, insanın içini bir ateş sarar, bütün varlığı ürpertir." (s. 352)
Yazar kendi görüşlerini de başarılı bir şekilde sindirmiş esere. Rus insanını, düşünce yapısını, Almanlardan farklarını okura kahramanlar nezdinde sunmuş. Kahraman tahlillerini de oldukça başarılı buldum. Gerek Oblomov, gerek Ştoltz, Olga, Zahar, Agafya Matveyevna karakterleri başarıyla tanıtılmış okura. Okurken özdeşim kurabiliyor, onlarla sevinip onlarla dertlenebiliyorsunuz.
"Bu an da geçecek! Dün