Cahil ve dalavereci bir yobazın kendini çevreye yutturmak için başvurduğu esrarlı ve gizemli birkaç formül, birkaç dini benzetme, bir_iki karanlık ifade bugün bile derhal aydınlık düşünceleri bulandırıyor.
Eğer sanatkarlar eserleri hakkında söz söyleme yetkisini yalnız meslektaşlarına verecek olurlarsa gene kendileri zarar ederler çünkü onlar birbirlerine karşı bizim kadar da insaflı değillerdir!
Yaşamımıza ve çevremize şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmediysek, hayatın ve çevrenin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?