Kiminin kısmetinde omuzlarına general apoleti takmak vardır; kiminin altıncı derece memur olarak kalmak… Kiminin alnında emir vereceği, kimininkindeyse hiç mırıldanmadan, korku içinde bu emri yerine getireceği yazar.
İnsan başkasına yük olmadan yaşamalıdır!
Benim kimseye yük olduğum yok! Yiyecek bir lokma ekmeğim var. Gerçi yavandır, bazen de bayat. Ama alın teriyle, dürüstçe kazanılmıştır.
Hoşlanmıyorlar hiçbir şeyimden. Onların istediği gibi olmalıymışım!..
Kendimi bildim bileli bu böyle sürüp gider. Alıştım artık.
Her şeye alışırım ben. Çünkü sessizim, uysalım, küçük bir insanım. Ama ne isterler benden, anlamadım gitti! Kime ne kötülüğüm dokundu! Birisinin rütbesini mi aldım elinden?
Büyüklere birisini mi gammazladım? Terfi mi istedim? Dolap mı çevirdim? Sakın ola ki böyle bir şey düşünesiniz anacığım! Ben kim, bunları yapmak kim? Siz karar verin meleğim , başkasının kuyusunu kazacak, namussuzluk edecek yetenek var mıdır bende? Niçin böyle yüklenirler bana?