Bir adamın kraldan “bilinmeyen bir adaya gitmek” için gemi istemesiyle başlayan kitap. Bu basit talep, aslında insanın bilinmeyene duyduğu arzuyu, kendini keşfetme isteğini ve hayal gücünün sınır tanımayan doğasını simgeliyor.
Saramago’nun karakterleri isimsizdir; yazar, bireysel kimliklerden çok evrensel insan durumuna odaklanıyor. Diğer yandan yazarın kendine has noktalama kullanımı ve ironik dili, metne şiirsel bir akış katıyor.
Kitap, yüzeyde kısa bir masal gibi görünse de, alt metinlerinde özgürlük, inanç, cesaret ve arayış temalarını işliyor. Bilinmeyen ada, belki de her insanın içinde bir yerlerde var olan ama çoğu zaman cesaret edemediği bir hayaldir kim bilir...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Don Kişot’un dünyayı gördüğü gibi değil, hayal ettiği gibi yaşaması hem komik hem de biraz hüzünlü.
Mesela yel değirmenlerini dev sanıyor, köylü kadınları prenses, hanları da şato…
Hep iyilik yapmak, haksızlıklara karşı durmak istiyor ama çoğu zaman dayak yiyip yaralanıyor. Yine de pes etmiyor. (Bu da biraz tanıdık geldi ama :))
Keyifle yaklaşık 1 saatte okuyabileceğiniz minik bir kitap. Okuyun, biraz gülümseyin...
Beni bu kitapta yazar kadar annesi de etkiledi… Bugün bu kitabı okuyabildiysek o annenin evladına olan desteği, inancı sayesinde. Çünkü size inanan, sizden vazgeçmeyen bir insan olunca hayatınızda başarmak, yaşamak, var olmak o zaman daha mümkün oluyor.
Otobiyografi aslında ama hiç otobiyografiymiş gibi hissetmedim okurken. Çünkü bizim yaşadığımız hayatların, duyguların, durumların yanında yazarın hayatı, duyguları bana hiç tanıdık gelmedi. Çünkü hiç bu kadar güçlü, inanan, vazgeçmeyen insanlar tanımadım.
Velhasıl kelam, okuyun. Bu kitap size hayata tutunmak için ilham olacak.
Tek bir şey söyleyeceğim, benim gibi çok büyük beklentilerle başlıyorsanız hayal kırıklığı yaşayacaksınız. Yani en azından ben öyle düşünüyorum.
Bu kitap hakkında öylesine güzel yorumlar görmüştüm ki aylarca aklımdan çıkaramamıştım ve en sonunda kitabı alıp da nihayet okumaya başlayınca nasıl mutlu olmuştum anlatamam.
Ama bu mutluluk kısa sürdü ve kitabı bitirmekte çok zorlandım.
Kitap kötü bir kitap demiyorum tabiki. Ama abartıldığı kadar yok.
Bu kitap her şeyden önce “amok koşucusu” kavramını kattı hayatıma… Kitabı okudukça bazı zamanlar amok koşusuna çıktığımı ve etrafımda her zaman amok koşusunda olan birilerinin olduğunu farketmemi sağladı.
Kitaptan bir alıntı ekleyeyim:
“o koşmaya devam eder, hiçbir şey duymaz, sürekli koşar, hiçbir şey görmez, karşısına çıkan her şeyi yere yıkar... ta ki biri onu kuduz bir köpek gibi vurup yere serene ya da kendiliğinden köpükler içinde yere yığılana kadar...”
Amok hastalığı psiko-sosyal bir travma olarak tanımlanabilmektedir. Gözü kara, çok öfkeli, çaresizce anlamlarına gelmektedir.
Bazen amok koşusuna çıkıyoruz. Çaresizce koşuyoruz, kendimize engel olamadan, bize hükmeden bir mekanizmanın varlığıyla. Sonu tabiki yıkıntı.
Kitap ile ilgili de şunları söyleyebilirim, sıkı bir Zweig okuyucusuysanız Zweig’in tüm duyguları yoğun bir şekilde aktardığını bilirsiniz. Başta sizi bambaşka bir şekilde karşılar ve siz bir kaç sayfa ilerledikten sonra asıl olayla, asıl karakterle tanışırsınız.
Zweig’in kalemini bilmeyen kişiler için olay örgüsü biraz karışık duygular da fazla abartı gelebilir.
