Hayal edeceğim biri yoktu,
Hayalin ile birlikte yol buldu.
Karanlıkta susan gönül,
Adını duyunca bir ömür oldu.
Yorgun geçen bütün mevsimler,
Bir bakışınla bahra doldu.
İçimde üşüyen dualar,
Seninle yeniden huzur buldu.
Ne vakit düşsem kendi içime,
Sesin omzuma sabır koydu.
Ben kaybolmuş bir cümleyken,
Kalbin beni şiir yaptı, duydu.
Gecene çöken yükü omzuma bırak sevgilim,
Ben sustuğun yerde içinden konuşurum.
Bir damla huzur ararsan gözlerime bak sevgilim,
Ben senin en yorgun hâlini bile hoş bulurum.
Dert dediğin ne ki, gelir geçer mevsim gibi,
Yeter ki kalbin benim kalbime yaslansın.
Dünya üstüne gelse elini bırakmam ben,
Sen bir “yoruldum” de, bütün yük bana kalsın.
Kırılmış cümlelerini tek tek sararım gece,
İçine işleyen korkuları sessizce silerim.
Herkes yarana bakarken ben canını duyarım,
Senin için dua olur, sabaha çevrilirim.
Bir gün içinden ağlamak gelirse başını koy,
Omzumda dinlensin bütün kırgınlıkların.
Ben seni sadece gülerken sevmedim ki,
En çok da dağıldığında sarıldı kollarım.
Ve bil ki sevgilim…
Hayat bazen sert eser, insanı yorar,
Ama sen benim yanıma geldinmi dünya susar.
Bil ki ben seni sevmeyi değil yalnızca,
Sana huzur olmayı da gönlüme yazdım dağlar kadar.
Dertlerin gölgesi vurur bazen omzuma,
Bir sessiz akşam çöker içimin kuytusuna,
Kalabalık içinde eksik hisseder insan kendini,
Bir kırık ayna gibi bakar yarın umuduna.
Sabır derim içimden, geçer belki bu gece,
Her yara kabuk bağlar vakit değince hece hece,
Tam unuttum derken seni gönderir kader,
Bir güzel insan doğar en karanlık düşünceye.
Özgüvenim yitik bir çocuk gibi üşürken,
Sözlerim düğüm düğüm boğazımda büyürken,
Sen gözlerinle “olur” dedin sessizce,
Ben yeniden inandım kendime seni görürken.
Ne bütün dertler bitti ne yollar güle döndü,
Ama içimdeki yangın biraz olsun sönüldü,
Meğer insan bazen bir insanla toparlanırmış,
Sabır; beklemek değil, doğru kalbe yürümekteymiş.
Bir yola çıktık yollar daraldı,
Gönlümüz aynıyken vakit karardı.
Bir “sabır” dediler, sustuk çoğu kez,
İçimde fırtına sessiz kabardı.
Elini tutmaya uzansa elim,
Kader mi araya örüyor kilim?
Yanında olsam da eksik bir yanım,
Uzakta kalınca çoğalır derdim.
Ne söz eksik bizde ne de muhabbet,
Yoran biraz zaman, biraz da hasret.
İnsan en çok da çaresiz kalıp,
Sevdiğini koruyamayınca dert.
Geceye saklı büyüyen korkum,
Kaybetmek dedikleri bu olsa gerek.
Yine de içimde sönmeyen umut,
Sabreden gönüller kavuşacak elbet.
Her özlediğimde şiire sığındım sanıyor,
Oysa ben senden kalan boşlukla konuşuyorum.
Kalem dediğin şey yalnızca bahanem oluyor,
Ben her kelimede biraz sana dönüşüyorum.
Sen öyle bir şiirsin ki okunmuyor sadece,
İnsanın içine işliyor, sustukça çoğalıyor.
Bir mısran gözlerinde yıllarca yankı kalır,
Adını anmak bile kalbe koyuyor.
Bilmiyor; özlem dediğin bir anlık his değil,
Geceden sabaha geçen küçük bir sızı değil.
Ben seni beklemiyorum yalnız tenha vakitlerde,
İçimde zaman olmuşsun, çıkışı, izi değil.
Ne zaman güldüğümü sansam senden bir parça var,
Ne zaman dağılsam yine sesin toparlar.
Ben şiir yazmıyorum, bunu anlamıyor işte;
Şair olan ben değilim… beni yazan sen varsın.