Bir balkon arasıydı dünya,
Ne içeri dâhil, ne bütünüyle dışarıda.
Rüzgâr ilahi bir sır fısıldadı kulağıma:
“Yakınlık, gözle değil gönülle ölçülür.”
Onlar sınarken beni,
Ben sabrın dilini öğrendim, sessizce.
Abim yanımda, sanki tevekkül gibi,
Kalbim secdeye varmış, beklerdi hikmetini.
Yollar açıldı annem, babam yanımda,
Kalbim hafif, adımlarım dua gibi.
Uzak dediler, ama ben bilirim;
Allah isterse mesafeler bir nefes kadar kısadır.
Korkarım yarım olmaktan,
Hak yolunda eksik kalmaktan.
Çiçek misali açıp solmaktan,
Gönül bahçemde nura meyil bulamamaktan.
Açtım mı acaba, yoksa perdede mi kaldım,
Hak çağırır, ben hâlâ dertte mi kaldım?
Sorularla doldu dilim, sustu kalbim,
Bir nefeslik ömrü heba etme korkusundayım.
Bin “âh” edip, bir sevâbımı yakarım,
Her düşüşte yine Rahmet’e bakarım.
Korkar oldum nefsimin tuzaklarından,
Yalvarırım: kurtar beni, Ey Yar, karanlığımdan.