İnsan gençken kendini bir bütüne, insanlığın temel ilkelerine bağlı hissetmez, insan gençken bir sürü şey dener hayat bir prova gibi algılanır, perde gerçekten açıldığında değiştirilebilcek bir prova gibidir. Ama gün gelir perdenin her daim açık olduğu kafasına dank eder. Sahnelenen, oyunun kendisidir.
Cennet ve cehennem aynı ahval ve koşulları sunar. Fark, insanların birbirine davranış biçimindedir. Nazik olmayı seçmek bir gerçeklik yaratır. Ben merkezli olmayı seçmekse bir başkasını.