İnsan! ne kadar da eğreti bir kelime;
Yerdeki karınca için bir Tanrı,
Gökteki Tanrı içinse bir güve!
Adımları büyüdükçe kibirlenen,
Okuduğu kitaplar çoğaldıkça küstahlaşan,
Doğaya hakimiyetiyle varlığını yücelttiğini sanan,
Mantığın sınırladığı dar alanda güce tapan,
Ah! Acizlerin acizi, narin bir etten insan!
İnsan bazen kendine bile yabancılaşıyor,
Ruh bedenden uzaklaşıyor,
Akıl kişiyi sekteye uğratıyor,
Beyin ise sofrada haddinden fazla durmuş bir lapa gibi etkisizleşiyor;
Sanki lethe’nin görünmez suları üzerimizden geçiyor…
ah kardeşim, bunu iyice düşünün! bir kereliğine bakışlarınızı bir kadına çevirmek, epey hafif bir Hata gibi görünse de uzun yıllar fazlasıyla sefil huzursuzluklar yaşamama neden oldu; hayat düzenim ebediyen bozuldu.