Adı gibi açık ve anlaşılır, okuması kolay olan, çarpıcı örnekle dolu bir kitap.
Yazarı aslında hukuk eğitimi almış sonradan Eğitim ve Psikoloji üzerine doktora yapmış, birçok araştırmaya katılmış bir anne. Oldukça popüler bir soruna, bugüne kadar bildiğimiz-okuduğumuz birçok şeyi nöromit ve teknomit olarak tanımlayarak farklı bir bakış açısıyla bakmış. Kitaptaki güzel tespitlerden biri de çocukların ekran başındayken aslında birçok şeyi birlikte yaptığını sandığımız ama hiçbir şeye tam olarak odaklanamadığı “çoklu görev” çıkmazı ve bunun sonunda ortaya tabiri caizse yanmaz-yapışmaz,duyarsız “teflon çocuklar”ın çıkmasıydı. Etrafımıza şöyle bir baktığımızda bunu görmemiz ne kadar acı…Kitabın en önemli mesajı çocuklarımızın ekrana değil gerçeğe temas etmelerini sağlayarak, gözlerinin içine sevgiyle bakarak büyütmemizdi ki bence bu dünyanın en önemli şeylerinden biri.
Para birimi “kullanıcısı” olan acımasız çark hızla dönüyor, . Sadece çocuklarımızı değil, kendimizi de bu çarktan korumak adına “Ekranı değil, perdeyi açalım!” diyor yazar, ben buna bir de “kitabı açalım”ı eklemek isterim.
Tekrara düşmesi husunda küçük bir eleştirim olsa da okuyun, okutturun efendim