İlaçlar, travmayı “tedavi” etmezler; yalnızca bozuk fizyolojinin ifadelerini köreltebilirler. Öz düzenlemeyle ilgili kalıcı bir öğrenme sağlamazlar. Duygu ve davranışları kontrol etmeye yardımcı olabilirler ancak katılma, motivasyon, acı ve keyfi düzenleyen kimyasal sistemleri engelledikleri için bunun da bir bedeli vardır.