Kuzeye Giden İnce Yol — Matsuo Bashō kitap yorumu 📖
Bashō'yu merakla açtım. Şubat'ın en büyük hayal kırıklığı oldu.
Mükemmel geçen Ocak'tan sonra Şubat'ta kitaplar biraz tutmuyor üzerimde. Sırça Fanus psikolojimi paramparça etmişti — bu sefer tam tersi: hiç dokunmadı.
🌸 "Bir karakterin zihninde kaybolmak istiyorum — onun şüpheleriyle, korkularıyla, karanlık köşeleriyle. Bu kitapta yalnızca isimsiz köyler ve tapınaklar var. Ben neredeyim burada?"
✨ Kitabın konusu şu: Matsuo Bashō, 1689'da Japonya'nın kuzeyine 156 günlük uzun bir yolculuğa çıkıyor. Maddi dünyadan uzaklaşmak, ruhani farkındalığını artırmak istiyor. Kitap bu yolculuğun notlarından oluşuyor: köyler, tapınaklar, doğa gözlemleri... Her durakta bir haiku. (5-7-5 hecelik Japon şiir türü)
📚 Neden beklentimi karşılamadı?
Bashō'nun metni dışarıya bakıyor — doğaya, yola, anlık gözleme. Ben içeriye bakmak istiyorum. İçsel çatışma, zihinsel kazı, ruhun o karanlık kıvrımları... Hiçbirini bulamadım. Haikulardan da tat alamadım; belki çeviri sırasında kaybolmuş, belki bu tür bana göre değil.
💬 Kitap okurken "bir karakterin zihninde kaybolmak istiyorum ama bunu bulamıyorum" diye hisseden birini tanıyorsan bu gönderiyi at ona — tam onun duygusu bu.
🔥 Hakkını teslim etmek gerekirse:
Kısa ve akıcı, ~100 sayfa, bir günde biter. Sade şiirsel gözlemleri ve doğa betimlemelerini sevenler için güzel bir deneyim olabilir. Ama bu sefer o okuyucu ben değildim.
💛 Puanım: 2.5/5
Her kitap herkese hitap etmiyor — ve bu kitabı sevmediğim halde bitirdim, çünkü her okuma bir deneyimdir.
Siz de bir kitabı bitirip "neden okudum?" diye sordunuz mu? Yorumlara yazın 👇
Şubat okumaları 📚
• Beni Asla Bırakma — Kazuo Ishiguro
• Sırça Fanus ⭐ — Sylvia Plath
• Kendime Düşünceler — Marcus Aurelius
• Kuzeye Giden İnce Yol — Matsuo Bashō
Tüm kitap incelemelerini paylaşıyorum 👇
📸 Instagram & 🎥 YouTube'da takip edebilirsiniz
