Orhan Kemal'in okuduğum ilk romanı, ama son olmayacak.
Kitap bir aile ve çevresinde gelişen olayları anlatıyor. Hikaye olduğuna inanmak çok zor; çünkü o kadar gerçekçi ki, olay sanki yanı başımda yaşanıyor. Nazan, eşi Mazhar, çocuğu Haldun ve kaynanası Hacer ana karakterler. Hacer Hanım'ın neden olduğu kötü olaylar yaşanıyor ve siz müdahale edemediğiniz için saçınızı başınızı yolmak istiyorsunuz. Sonrası zaten... Ağlamak istediğim çok yer oldu, kalbimin sıkıştığı bir sürü bölüm.
Toplumun kadınları çaresizliğe sürükleyen görgü ve gelenekleri midemi bulandırdı. Sadece bir kelimeyle boşanılabilir durumda oldukları, kendisine bakacak bir erkek birey yoksa yaşamasının mümkün olmadığı, geçimini sağlamak için ya evlenmek ya da hayat kadını olmak zorunda kaldıkları, her koşulda kabul edilmemenin ilk seçenek olması öyle yaralayıcı ki... Bugün sahip olduğumuz hakların yanında geçmişte nelerin yaşandığını ve sonuçlarını okumak yüreğimi burktu.
Bahsedilecek daha bir sürü ufak tefek ayrıntı var ama bu yazı bitmez. Yine de şunu belirtmeden bitiremem:
Beni en çok etkileyen şey, Orhan Kemal'in bakış açısı oldu. Bu tür bir hikâyeyi ilk kez okuduğum için mi bilmiyorum ama herkesin bakış açısını bu kadar iyi anlatabilmiş olmasına çok şaşırıyorum. Kendisi bir gelin, bir kaynana, bir eş, bir çocuk, bir hayat kadını gibi yaratmış olduğu tüm kişiliklerin nasıl bu kadar farkında olabilir? Beni bu kısım çok etkiledi.
Kesinlikle okunması gereken, su gibi akan, ne zaman bittiğini bile anlayamayacağınız akıcı bir kitap.
