Heyhat, insan şu yeryüzünde o kadar iğreti bir misafir ki, varlığını en olumlu bir şekilde hissettiği, sevdiklerinin hayalinde ve ruhunda varlığının en gerçek bir etki yaptığını gördüğü bir yerde bile, gönüllerden siliniyor ve izleri kayboluyor, hem de ne kadar hızlı!
Şimdi benim her okul çocuğuyla birlikte dünyanın yuvarlak olduğunu tekrarlayışım neye yarar ki? İnsanın, üstüne keyif sürmek için ancak bir parçacık toprağa, altında rahat etmek için de, bundan bile daha azına ihtiyacı vardır.
Bunu görüp de: "Aptal kız! Biraz bekleseydi, zaman acılarını hafifletinceye kadar sabretseydi, o zaman umutsuzluğu geçerdi ve herhalde kendisini teselli edebilecek başka birini bulurdu." diyebilecek olanın vay haline! Bu tıpkı bir kimsenin: "Aptal adam, hummadan ölüyor! Kuvvetleri tazelenip vücudundaki sakatlıklar düzelerek, kanındaki kaynaşma duruluncaya kadar bekleseydi, o zaman her şey yoluna girerdi ve şimdi o hayatta bulunurdu." demesine benzer.