Onur Akkuş
@bathory2
null
Afyon kocatepe üniversitesi
İstanbul
16 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
"Batıya gittiler. Buradan ayrılalı birkaç hafta oluyor. Görünüşe göre New York'tan bazı heriflere Kongre tarafından arazi verilmiş. Sanırım yerleşmek için burada yaşayanların onayını almaya gerek olmadığına karar verdiler."
Reklam
Sana hep dedim, tekrar tekrar, bu tehlikeli. Yükselmelerine yardım ettiklerin arasında asla bir fikir birliği olmayacak, evlat. Özgürlüğün ne anlama geldiği konusunda hepsinin farklı bir düşüncesi olacaktır. Umutsuzca aradığın o barış hiç var olmadı."
"Seninle aynı kanı taşıyoruz. Sen ve ben," diye ısrar ettim. "Lütfen..."
Bir an için ikna etmeyi başardığımı düşündüm.
"Hayır, evlat. Biz düşmanız. Ve birimiz ölmek zorunda." Dışarıdan bir dizi yeni top atışının sesleri geldi. Meşaleler yerlerinde sarsıldı, duvardan dökülen toz ve taş parçalarında ışıklar dans etti.
Öyle olsun...
Bombardıman başladığında ve Charles'ın kaçabilmesi için dua etmeye koyulduğumda fark ettim ki, bu benim günlükteki son yazım olabilir. Bunlar da son kelimelerim. Umarım öz oğlum Connor, bu günlüğü okur ve belki de hayat yolculuğum hakkında biraz bir şey öğrendiğinde, beni anlar. Belki af bile eder. Benim yolum yalanlarla döşeliydi, güvensizliğim ihanetle dövülmüştü. Ancak öz babam bana asla yalan söylemedi ve bu günlükle ben de bu geleneği koruyor olacağım.
Sana gerçekleri sunuyorum Connor ve bunlarla ne yapacağın sana kalmış.
Kafamı iki yana salladım. "Zorbalığa karşı koyuyorsun. Adaletsizliğe. Ama bunlar sadece belirtiler, evlat. Hepsinin asıl nedeni insani zaaf. Neden hâlâ sana yöntemlerinin hatalı olduğunu göstermeye çalıştığımı sanıyorsun?"
"Çok şey söyledin, evet. Ama hiçbir şey göstermedin."
Hayır, diye düşündüm. Çünkü gerçek benim ağzımdan çıktığında dinlemezsin, değil mi? Kendi kahramanından duyman gerekir. Washington'dan duymalısın.
Reklam