Onur Akkuş
@bathory2
null
Afyon kocatepe üniversitesi
İstanbul
16 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Oyununu uzun zaman önce oynamıştım. Kitabını yıllar sonra okuma fırsatım oldu. Normalde beklentim Connor'ın gözünden anlatılmasıydı. Çünkü o dönem hikayeden çok oyunun atmosferini ve oynanışını sevip ona odaklanmıştım oynarken ve o dönem ingilizcem iyi değildi. Onun için hikâyeyi tam okuyamamıştım.(Gerçi çok anlaşılmayacak bir tarafı yoktu bütün AC oyunlarında konu aşağı yukarı bellidir) Bu sebeplerden dolayı Haytham'ın gözünden anlatılınca ilk başta hayal kırıklığına uğradım. Çünkü hikâyeyi tekrardan daha detaylı görmek istiyordum ama sonradan iyiki de bu şekilde olmuş dedim. Yani oyunda baktığımız zaman Haytham dümdüz kötü bir karakter gibi gösteriliyordu bence. Bu kitapta olaya farklı bakış açısıyla güzel yaklaşılmış. O karakterin de hayatında ne kadar zor süreçlerden geçtiğini, kandırılıp çoğu zaman tuzağa düşürülmelerini vs. görünce Haytham'a olan bakış açım değişti. En azından nötrüm şu an o karaktere karşı. Connor ise gerçekten saf, temiz, iyi niyetli bir çocukmuş her ne kadar annesi gibi asi savaşçı bir karakter olsa da ustalarına sadık bir karakter.
"Batıya gittiler. Buradan ayrılalı birkaç hafta oluyor. Görünüşe göre New York'tan bazı heriflere Kongre tarafından arazi verilmiş. Sanırım yerleşmek için burada yaşayanların onayını almaya gerek olmadığına karar verdiler."
Sana hep dedim, tekrar tekrar, bu tehlikeli. Yükselmelerine yardım ettiklerin arasında asla bir fikir birliği olmayacak, evlat. Özgürlüğün ne anlama geldiği konusunda hepsinin farklı bir düşüncesi olacaktır. Umutsuzca aradığın o barış hiç var olmadı."
"Seninle aynı kanı taşıyoruz. Sen ve ben," diye ısrar ettim. "Lütfen..."
Bir an için ikna etmeyi başardığımı düşündüm.
"Hayır, evlat. Biz düşmanız. Ve birimiz ölmek zorunda." Dışarıdan bir dizi yeni top atışının sesleri geldi. Meşaleler yerlerinde sarsıldı, duvardan dökülen toz ve taş parçalarında ışıklar dans etti.
Öyle olsun...