Aşırı hassas biriyim. Doğru kelime bu. O kadar hassasım ki bu konuda kendime kötü davranarak telafi etmeye çalışıyorum bunu, köşeye sıkıştırılan bir hayvan gibi. Vücudumda savaş veren bu çelişkili duygular benlik algımı tamamen yıkıyor.
Benim gibi olan başkalarını merak ediyorum, dışardan tamamen iyi görünüp de içerden çürüyen, bu çürümenin hafif bir "iyi olmama" ama aynı zamanda "kahrolmama" hâlini taşıyan başka insanları.
Çocukluğuma geri dönüp bakınca anılarım, babamın annemi, beni ve kız kardeşlerimi dövdüğü, daireyi darmadağın edip gecenin bir yarısı evi terk ettiği zamanlarla dolu.