Aşk, azıyla çoğuyla, yalnız eksikliği çekildiği sürece var. Sevgi doyumu, yokluğuyla eşanlamlı. Bu doyuma ulaştığımız an, nefrete dönüşüyor sevgi. Ölesiye nefrete. Bizi sevenden ya da sevdiğimizden kurtulmak için her şeyi yapabilecek noktaya geliyoruz.
Aşırı sevgi diye bir şey yok aslında. Aşk çokluğu diye bir olgu yok. Yoğunluğu ve kanıtları ne olursa olsun aşk hep yetersiz, hep eksik, hep yokluğunu çekiyoruz.