Kitap bittiğinde içimde buruk bi his bıraktı. Kitap adını son hikayeden alıyor. Son hikayeye kadar olan hikayeler yeterince etkilememiş gibi son hikaye vurucu bi darbe yaptı. O kadar olağan hikayeler ki kendimi her hikayede karakterlerle bağdaştırdım. Aynı hatalar, aynı üzüntüler. Dili de yalın ve anlaşılırdı. Keyifli bir okuma oldu.
Nohut OdaMelisa Kesmez · Sel Yayıncılık · 201810,5bin okunma
“Ayaklarımızın altında bir zemin yok artık. Bir çatımız da. Gelecek yok. Geçmişin izleriyse çoktan silinmeye başladı. Aşk, bize bu sonsuz boşlukta ev olacak tek şey.”
''Beni hala sevdiğini sanıyor. Oysa artık sadece bir yaslanma olasılığıyım onun için. Dengesini kaybettiğinde elini boşluğa uzanıp da tutunuverdiği ilk şey. Artık kimsenin düşeyazarken tutunuverdiği bir şey olmak istemiyorum.''
"O da gittikten bir süre sonra kendimi ormanını yitirmiş bir ağaç gibi hissetmeye başladım, çölün ortasında tek başına bir tenere ağacı, bir ormanın son üyesi. Yine de öyle ya da böyle devam ediyordu ya hayat, pes etmemeye kararlıydım, küçük bahaneler icat edip bir biçimde tutunmam gerektiğine inandırdım ben de kendimi."