Seydi Altunay
@bcan2
Ama zamanın, hayatmızın sonuna kadar bu
düzenli ritimde akabilecek olması içimizi rahatlatyordu
On bes yaşında kızlar gibi tişört, tayt, kot giyiyor, sevgili-
mizden bahsederken onlar gibi "erkek arkadaşım" diyor-
duk. Yaşlandıkça yaşsızlaşyorduk. Radio Nostalgie'de
"Only You" ya da " Capri c'est fini" gibi şarkılar kulağımı-
za çalındığında, hoş bir gençlik duygusuyla sarmalanyor.
duk, şimdiki zaman yirmili yaşlarmıza kadar yayılyordu
Menopoz döneminde ter içinde içine kapanan anneleri-
mizle kendimizi karşlaştırınca, zamanı yendiğimiz hissi-
ne kaplıyorduk...
"içimde balçıkla dolu bir gölden başka saklanacak yer
kalmadı ki." Sesinin perdesini indirip suskunluğa gömüldün,
Kuşlar geçiyordu üzerimizden. Çocuklar, kediler ve köpekler
geçiyordu yanımızdan. içindeki kelimeleri derin bir kuyudan çıkarır gibiydin. Belki de hicbir zaman benim olamayacağın zan
yüreğimi yokladı o an. Oysaki benim içimde de gizlenecek
yerler vardı. Kirpiklerimin gölgesinde bile saklayabilirdim seni.
Kalın kaşlarmın orta yerindeki kaviste, tırnağımı etimde
tutan
narin acıda, göbeğimin altndaki doğum lekesinin kahverengi
Çeperinde, sol mememin altında, ama en çok da avcumdaki kader sizgilerinde. Ama sen inatla saklanmak için ruhunda bir yer
arıyor, sıklıkla da çirkin, balçıklı göle dalıyordun,
