Sanırım beni yanıltan, kandıran yönü buydu. "H'ten önce hep birilerine birilerinin sevgisine ihtiyaç duydum, yalnızlıktan korktum, kaçtım. Ama "H"le yalnızlık hiç ama hiç koymuyordu. Kimse beni üzemiyordu. Beni sevdiğini söyleyen, beni sever görünen insanlar vücuduma ve psikolojime o kadar zarar verdiler ki, yüzümdeki façaların yanında iğne izleri o kadar masum kalıyordu ki, "H"i bırakıp tekrar o sevgi kaosuna dönemiyordum.