Gökyüzüne iki nokta açtım gözlerin için
Dudakların için iki yaprak kopardım
Bize artık karların yağdığı bir yaz günü yaraşır
Göçmen kuşların döndüğü bir güz, olsa olsa
Ötesi, kendini iki imzayla onaylatan dünya…
Acı bir gülümsemeyi çekiyor gönderine
Hangi ülkenin sınırları içinde kaldığını bile bilmiyor
Hiçbir atlasta adı geçmiyor
Ölçeği bire bir
Aynaların giderek küçüldüğü yerde…
Yüzüm kara bir haritadır akşam saatlerinde.
Bu şiir burda biter
Nasılsa anlaşılmaz
Çünkü bir sese, yankısından başka
Kulak veren çıkmaz
Çoktan biliyorum bunu…
Karanlıkta gülümsüyorum son kez
Böyle anımsa beni…