7,5/10
-ölmeyecek kadar canlı ve yaşamayacak kadar ölüyüz
-palyatif toplum ilaçlar ya da medya yoluyla oluşan duyarsızlık sayesinde eleştiriye karşı bağışıklık kazanır
Acı… Aslında insanı insan yapan, olgunlaştıran, dönüştüren en temel duygu. Buna rağmen bugün acıdan kaçmayı başarıymış gibi gösteren bir sistemin içindeyiz. Sanki mutsuzluk hissetmek bir kusurmuş gibi… O yüzden herkes “mükemmel” görünmenin peşinde; gerekirse insani taraflarını, hatalarını, duygularını inkâr ederek bile.
Kitap tam da bu noktaya parmak basıyor. Acının yalnızca tıbbın konusu olmadığını, insan yaşamının merkezinde durduğunu hatırlatıyor. Günümüz insanı, “hiç acı çekmeyeyim” diye kendini sürekli uyuşturuyor; duygularını, bağlarını, hatta özgürlüğünü bırakıp konforun peşinde koşuyor. Ve ironik olan şu: “Özgür ol!” diye bağıran bir sistem tarafından yönlendiriliyoruz. Yani bize özgürlüğümüz bile dayatılıyor.
bir okuyucunun yorumu bence eksikliği çok iyi anlatıyor. şu şekilde ifade ettmişti @sheldon
"alt acı çekmek bir insanı daha üstün veya yüce yapmıyor. Acıların çocuğu olmak olgunlukta tavan yaptırmıyor. İnsanın yıllar boyunca acılar içinde yıpranıp parça parça eksilmesi onu ancak daha sefil ve acınası bir hale sokacaktır. Buradaki önemli nokta acıyı illa ki derinden ve her an yaşamak değil; acı kavramının varlığının farkında olmak, ondan köşe bucak korkarak kaçmak yerine ondan sakınmak ve onu hayatın bir parçası olarak algılayabilmek ve kabullenmek becerisi. "
"insanların kendini veya bir başkasını özellikle gelişim çağındaki çocukları sürekli hoş tutmaya çabalaması iyi niyetle cehenneme açılan kapıya doğru götürüyor. Sürekli bir hoş tutma hali çok tehlikeli. Bu çaba işe yaramadığı gibi anlık zevkler yaratmanın dışında sürekli tatmin olma eşiğini daha yukarı çıkararak insanları asla
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ince bir kitap olduğuna bakmayın etkileyici, bilgilendirici bir kitap
Siddhartha'ya göre, her insan kendi yolunu çizip kendi bilgeliğini aramalıdır. bu kitapta bilgi ve bilgelik kavramlarının birbirinden ayrıştığını görüyorsunuz.
her zaman örnek bir insanı temsil ediyor karakterimiz. Siddhartha adında genç .... bir brahman... kendi hayatın anlamını arayışını anlatıyor. Baştan sona bir arayış hikâyesi bu arayışta birden fazla yaşamlar görüyor (brahman, samana ...)ve bu hayatları yaşıyor. Gerçek bilgi başkasından öğrenilen değil insanın kendi tecrübeleriyle edinildiğini öğreniyor. bu yolculukta ailesini, biricik dostunu geride bırakıyor. ama sonunda onun aşkına getiriyor. aşkı onun yeni bir hayatına ilk adım attırıyor. ama ters giden bir şeyler oluyor. dönüşmek istemeyeceği bir insana dönüşüyor... tüccar iş ortağına... parayı da öğreniyor bu süreçte. Kahramanımız 3 şeyi çok iyi yapmaktadır. ve bu 3 maddenin tüccarlık yaparken gözlerinin önünde yok olduğunu görüyor
-düşünebilmek,
-bekleyebilmek,
-oruç tutabilmek
bilgelik yolunu arayan biri bile hayatın cazibelerine düşebiliyor. Ama asıl önemli olan bu hataların sonunda yeniden uyanabilmek..kamala, aşkı her zaman onun yanında olduğunu hissediyorsunuz ama bu yoldan sapacağını anladığı anda onu durdurmuyor. ve karakterimiz biricik aşkının yanından hiç bir şey demeden arayışına devam ediyor. yıllar önce karşılaştığı balıkçının yanına götürüyor hayat onu... yıllar sürüyor bu dostluk... nehiri dinlemeyi öğreniyor... çok şey öğretiyor bu nehir onlara... tahlisiz bir olay sonrası kaybediyor aşkını, biricik Kamalasını. ama aynı zamanda en değerli şeyine kavuşuyor. Oğluna.... adlarıda bir. ama karakterleri zıt ... işin sonunda hayat onları ayırmak zorunda bırakıyor. çünkü çocuğun istediği hayat bu değil.... yıllar sonra
