Behican Tekin
@behican
Şimdiye değin insanların arasında yaşadım da elime ne geçti?
Reklam
Sekseninden sonra anılarını yazmaya karar veren Mina Urgan, kendini dinozor olarak tanımlıyor. Bu kadar yıl yaşayıp çocuğunun, ailesinin, arkadaşlarının ölümünü görmenin haksızlık ve de ayıp olduğunu düşünüyor.
Tam bir cumhuriyet kadını. Aydın bir çevrede yetişmiş. Öyle ki Adalar Şairi Tahsin Nahit öz babası, Falih Rıfkı Atay ikinci babası.
İlk dansını on iki yaşındayken Mustafa Kemal ile ediyor.
Urgan soyadını Necip Fazıl’ın ‘Solculuğundan ötürü günün birinde asılacağın için bu soyadı sana uygun.’ esprisiyle alıyor.
Ahmet Haşim çok sevdiği, Yahya Kemal ise hiç sevmediği aile dostları.
Nazım Hikmet, annesinin arkadaşı Celile’nin karpuz sergisi açan oğlu.
Halide Edip, hem hocası hem nenesi hem de arkadaşı.
Neyzen Tevfik, tesadüf eseri tanıyıp hayran olduğu adam.
Orhan Veli de ‘Böylesine çatlak sesle bu kadar güzel türkü söyleyen duymadım.’ dediği dostu.
Aziz Nesin, Sait Faik, Halet Çambel, Sabahattin Eyüboğlu, Abidin Dino gibi bir sürü güzel dostlar biriktirmiş bir aydındır Mina Urgan…
Ne yazık ki pek çoğunu kaybetmenin acısını yaşayıp, sıranın kendisine gelmesini beklemiş. Kitabın son sözünde fazla uzun yaşamanın ayıbına katlanabilirse, anlatmak istediği daha çok şeyin olduğunu da belirtiyor.
Oğuz Atay 'ı ayaküstü ve o kadar az gördüm ki, onunla ilgili ancak bir tek izlenim edindim: Koskocaman bir kediye benziyordu tıpkı. Çok kocaman ve güzel bir kediye öyle benziyordu ki, ona elimi uzatınca miyaaav diyeceğini sandım. Miyavlayacağı yerde, "Tanıştığımıza memnunum. " deyince, şaşırıp kaldım.
