Fehmi ÇAKMAKLI
@bejoq
İnsan yalnız yaşayınca, bir şey anlatmanın bile ne olduğunu unutuyor; dostlarla birlikte, inanılabilir şeyler de ortadan kayboluyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Varolmak için onların da birlikte bulunmaları ge rekiyor.
Bense yalnız, yapayalnız yaşıyorum. Kimseyle konuş muyorum; hiç kimseyle. Tek bir bağlantım yok.
Tutkum ölmüştü artık. Yıllarca onunla dolup sürüklenmiştim, ama şimdi içim bomboştu. Bu yetmiyormuş gibi, tatsız tuzsuz. koskoca bir düşünce de kayıtsızca durmuştu karşımda. Ne olduğunu pek bilmiyordum bunun ama, içimi öyle daraltıyordu ki, bakamıyordum.
Sokaklarda da. neidüğü belirsiz bir yığın gürültü sü· rüp gidiyor.
Başıma bir şey geldi; artık kuşkum yok. Herhangi bir kesinlik ya. da. apaçıklık gibi değil, bir hastalık gibi belirdi bu. Sinsi sinsi, yavaş yavaş yerleşti; biraz tuhaf. biraz tedirgin duydum kendimi, o kadar. Yerine oturunca kıpırdamadan kaldı. Hiçbir şeyim olmadığına, evhamlandığıma inandırdım kendimi. Oysa, şimdi dal budak salmaya başladı.